خورشيد شب

لوئيز رفدفن ، زني بود با لباسهاي كهنه و مندرس ، و نگاهي مغموم . وارد خواربار فروشي محله شد و با فروتني از صاحب مغازه خواست كمي خواروبار به او بدهد. به نرمي گفت شوهرش بيمار است و نميتواند كار كند وشش بچه شان بي غذا مانده اند.
جان لانگ هاوس، صاحب مغازه، با بي اعتنايي محلش نگذاشت و با حالت بدي خواست او را بيرون كند.
زن نيازمند در حالي كه اصرار ميكردگفت: آقا شما را به خدا به محض اينكه بتوانم پولتان را ميآورم.
جان گفت نسيه نميدهد. مشتري ديگري كه كنار پيشخوان ايستاده بود و گفت و گوي آن دو را ميشنيد به مغازه دار گفت : ببين اين خانم چه ميخواهد خريد اين خانم با من.
خواربار فروش گفت: لازم نيست خودم ميدهم ليست خريدت كو ؟لوئيز گفت : اينجاست.
ليستات را بگذار روي ترازو به اندازه ي وزنش هر چه خواستي ببر  !!
لوئيز با خجالت يك لحظه مكث كرد، از كيفش تكه كاغذي درآورد و چيزي رويش نوشت و آن را روي كفه ترازو گذاشت. همه با تعجب ديدند كفه ي ترازو پايين رفت.
خواربارفروش باورش نميشد.
مشتري از سر رضايت خنديد.
مغازه دار با ناباوري شروع به گذاشتن جنس در كفه يديگر ترازو كرد كفه ي ترازو برابر نشد، آن قدر چيز گذاشت تا كفه ها برابرشدند.
در اين وقت ، خواربار فروش با تعجب و دلخوري تكه كاغذ را برداشت ببيند روي آن چه نوشته است.
كاغذ ليست خريد نبود ، دعاي زن بود كه نوشته بود :
 اي خداي عزيزم تو از نياز من با خبري، خودت آن را برآورده كن

نوشته شده توسط بهاره در ساعت موضوع | لینک ثابت

كشتي در طوفان شكست و غرق شد. فقط دو مرد توانستند به سوی جزيره كوچك بی آب و علفی شنا كنند و نجات يابند .دو نجات يافته ديدند هيچ نميتوانند بكنند،با خود گفتند بهتر است از خدا كمك بخواهيم
دست به دعا شدند .برای اين كه ببينند دعای كدام بهتر مستجاب می شود به گوشه ای از جزيره رفتند.
نخست از خدا غذا خواستند .فردا، مرد اول، درختی يافت و ميوه ای برآن، آن را خورد. سرزمين مرد دوم چيزی برای خوردن نداشت.
هفته بعد، مرد اول از خدا خانه، لباس و غذای بيشتری خواست، فردا، به صورتی معجزه وار، تمام چيزهايی كه خواسته بود به اورسيد .مرد دوم هنوز هيچ نداشت.
دست آخر مرد اول از خدا كشتی خواست تا او را با خود ببرد. فردا كشتی ای آمد و در سمت او لنگرانداخت، مرد خواست بدون مرد دوم، جزيره را ترک کند.
پيش خود گفت: مرد ديگر ،حتما شايستگی نعمت های الهی را ندارد، چرا كه در خواستهای او پاسخ داده نشد پس همين جا بماند بهتر است.
زمان حركت كشتی، ندايی از آسمان پرسيد:
چرا همسفر خود را در جزيره رها ميكنی؟
پاسخ داد:
اين نعمت هايی كه به دست آورده ام همه مال خودم است، همه را خود درخواست كرده ام. درخواستهای او كه پذيرفته نشد، پس لياقت اين چيزها را ندارد.
ندا، مرد را سرزنش كرد:
اشتباه می كنی. زمانی كه تنها خواسته او را اجابت كردم، اين نعمت ها به تو رسيد.
مرد با حيرت پرسيد:
از تو چه خواست كه بايد مديون او باشم؟
از من خواست كه تمام خواسته های تو را اجابت كنم.

نوشته شده توسط بهاره در ساعت موضوع | لینک ثابت